در روزهایی که آسمان منطقه بیش از هر زمان دیگری سنگینی جنگ را احساس میکند و نگاهها به افقهای دوردست و تهدیدات فرامرزی دوخته شده، حفظ «ثبات داخلی» حکم لنگرگاهی را دارد که کشتی جامعه را در طوفانها زنده نگه میدارد.
خبر جمعآوری ناگهانی کارتهای سوخت آزاد در استان راهبردی هرمزگان، آن هم در شرایطی که مردم خود را برای مواجهه با روزهای سخت آماده میکنند، پرسشهای تاملبرانگیزی را در ذهن ناظران ایجاد کرده است.
بیشک مبارزه با قاچاق سوخت و انضباطبخشی به شبکه توزیع، ضرورتی انکارناپذیر است؛ اما «زمانبندی» در سیاستگذاری، گاه از خودِ سیاست اهمیت بیشتری دارد.
اجرای طرحهایی که به طور مستقیم با روزمرگی مردم گره خورده، آن هم بدون طی کردن فرآیند اقناع عمومی و ایجاد زیرساختهای جایگزین، میتواند منجر به ایجاد گرههای ذهنی و هزینههای اجتماعی غیرضروری شود.
هرمزگان، به عنوان پیشانی دفاعی و اقتصادی ایران در دهانه تنگه هرمز، بیش از هر چیز به «انسجام» و «آرامش روانی» نیاز دارد.
در شرایطی که دشمن به دنبال یافتن کوچکترین شکافها برای نفوذ به بدنه اجتماعی است، نباید با تصمیمات سلیقهای و شتابزده، فضایی برای گلایهمندیهای گذرا ایجاد کرد که در هیاهوی فشارهای خارجی، رنگ و بوی دیگری به خود بگیرند. تدبیر حکم میکند که در این برهه حساس، هر طرحی با پیوستِ «سرمایه اجتماعی» سنجیده شود.
یادداشت از؛ حشمت اله کاظمی راد
